شغل حضرت ابوالفضل (ع) چه بود؟



صدای ایرانعباس بن علی معروف به ابوالفضل، قمر بنی هاشم و باب الحوائج در چهارم شعبان سال ۲۶ هجری قمری فرزند امام علی و ام البنین و برادر کوچکتر حسین بن علی به دنیا آمد.

در روایات تاریخی آمده است که آنها معمار و سازنده بوده و راه پدرشان در حفر چاه و قنات را دنبال نکرده اند.

ویژگی های معنوی و اخلاقی حضرت ابوالفضل (ع)

شهرت و محبوبیت او در میان مسلمانان به ویژه شیعیان به دلیل شجاعت و وفاداری او به حسین بن علی در جنگ کربلاست.

کنیه او ابوالفضل است و القاب دیگری مانند «قمر بنی هاشم»، «سقای کربلا»، «علمدار حسین» و… به او داده اند. وی در روایات شیعه جوانی شجاع، زیبا و بلند قد بود، در جنگ های صفین و نهروان در کنار پدرش علی بن ابی طالب جنگید و از معدود افرادی است که به باب الحوائج معروف است. شیعیان.

خانواده

او سه برادر به نام‌های جعفر، عبدالله و عثمان داشت که همگی در روز عاشورای سال ۶۱ قمری در کربلا کشته شدند.

ازدواج و همسر

او با لبابه دختر عبیدالله بن عباس ازدواج کرد و صاحب چهار پسر به نام های عبیدالله، فضل، حسن، قاسم و یک دختر شد. در مورد تعداد فرزندانش اختلاف نظر وجود دارد. همه فرزندانش جز عبیدالله باقی ماندند.

ویژگی های ظاهری

مشخصات دقیق جسمانی هیچ یک از ائمه و یارانشان را نمی توان از کتب تاریخی بدست آورد; لذا برای بسیاری از مطالبی که امروزه در مورد ظاهر آن بزرگواران گفته می شود سند معتبری وجود ندارد.

ویژگی های ظاهری حضرت ابوالفضل (ع)

او مانند ماه کامل در میان هاشمیان می درخشید. جدش عبد مناف را «ماه مکه» و عبدالله، پدر پیامبر اکرم (ص) را «ماه حرام» نامیده اند. حضرت عباس (علیه السلام) نیز ملقب به «ماه بنی هاشم» شد تا لقبی برای چهره زیبا و جذابش باشد. در میان بسیاری از منابع تاریخی در خصوص خصوصیات ظاهری و ظاهری حضرت ابوالفضل (علیه السلام) آمده است: «و کان العباس ساقات جاسمه و وسیمه جمیله و کان یارکب الفرس المثم و کان العباس. ملک الارض و کن یقال ل قمر بنی هاشم»; که مردی زیبا و نیرومند و آراسته بود، هرگاه بر اسب سبک سوار می شد، پایش به زمین می رسید و او را ماه بنی هاشم می گفتند: (بحارالأنوار، ج ۴۵، ص ۳۹).

قد حضرت ابوالفضل چقدر بود؟

در روایتی آمده است: «کان العباس پادشاه بود، وسیمه، جاسیمه، جمیله و یارکب الفرس المتهمه و پاهایش بر زمین سجده داشت». عباس علیه السلام مردی زیبا، تنومند و آراسته بود که هرگاه بر اسب سبک سوار می شد پاهایش به زمین می رسید.

علاوه بر این، تناسب اندام و آمادگی جسمانی او نشان از توانایی بدنی بالایی داشت که از پدرش به ارث برده بود. یکی دیگر از دلایل قدرت بدنی بالای او ورزش و چابکی بود که از کودکی با آن آشنا بود. در روایات آمده است که حضرت علی (ع) از کودکی به او ورزش های رزمی مانند کشتی، شمشیرزنی، تیراندازی و سوارکاری را آموخت و گاه با او ورزش می کرد.

حقیقت عبادت، خضوع و خضوع روح و جسم انسان در برابر خداوند است که از ایمان و اعتقاد سرچشمه می گیرد. هر چه ایمان و اعتقاد بیشتر باشد، بندگی عمیق تر است. این افراد با ایمان در آخرت به چهره ای نورانی و نورانی احاطه می شوند و در دنیا آثار بندگی و عبادت در چهره هایشان نمایان است: نشانشان اثر سجده بر چهره هایشان است. (سوره فتح آیه ۲۹)

حضرت عباس (ع) عابد واقعی خالق خود بود و نشانه های عبادت در چهره معصومش نمایان بود. اثر سجده های طولانی بر پیشانی او نقش بسته بود تا آنجا که قاتلش می گوید: «خوش صورت و راش داشت، اثر سجده بر پیشانی او می درخشید». (مغاتل الطلبین ص ۳۲)

وی در آخرین شب زندگی خود به همراه دیگر یاران باوفای امام حسین (ع) به راز و نیاز می پردازد و با دعای خود به کرانه های روشن بندگی می شتابد. آن شب چادرها در نور فرو می‌روند و جاده‌های سبز قنوت در امتداد دست‌ها به سوی آسمان کشیده می‌شوند. زمزمه های عشق در نسیم گرم کربلا شناور است و فضا را دلنشین می کند تا جایی که برخی نوشته اند: دشمنان با دعایشان در همان شب دگرگون می شوند و سی و دو نفر از آنان به عاشوراییان می پیوندند. (نفس المهموم، ص ۱۱۸؛ بحارالأنوار، ج ۴۴، ص ۳۹۴).

شجاعت و روحیه جنگندگی

حضرت ابوالفضل علیه السلام مردی تنومند و درشت اندام و عاشق ورزش و سخت کوشی بود. او وارث شمشیر و شجاعت حضرت علی بود. به طوری که در جنگ های مختلف به ویژه در کربلا، جنگ های پیروزمندانه او یادآور رشادت های حضرت علی (ع) بود.

او با سه دشمن نیرومند و نیرومند به نام های «مرد بن صدیف»، «صفوان بن ابطح» و «عبدالله بن عقبه غنوی» قهرمانانه جنگید و آنها را کشت و یا فراری داد.

علم و دانش حضرت ابوالفضل (ع)

حضرت عباس (ع) شخصیتی برجسته در عرصه علم و حکمت است. وجود ایشان سرشار از درک ناب و عمیقی است که از سرچشمه معارف الهی پدر بزرگوارش سرچشمه گرفته است. درباره علم او گفته شده است:

«و قد فقیهان فرزندان ائمه؛ عباس علیه السلام از فرزندان عالم ائمه علیهم السلام است.» (تصویب مقاله، ج ۲، ص ۱۲۸).

در روایتی یکی از پیشوایان معصوم (علیه السلام) شخصیت علمی و مقام علمی ایشان را چنین بیان می کند:

«هذا العباس بن علی (علیه السلام) زق علم زق؛ به درستی که عباس بن علی (ع) علم را از مصدر آن نوشیدند! (بحارالأنوار، ج ۴۵، ص. ۱۳۷)

ایمان و بصیرت

ایمان و ایمان به خدای یگانه رمز پیروزی بزرگ مردان جهان است که در برابر دشمنان خدا با تکیه بر آن کاخ های ظلم و ستم و دشمنی با دین فرو می ریزد.

امام صادق (ع) در ابتدای زیارت نامه حضرت عباس (ع) او را با صفت ایمان و ایمان به خدا خواند و در پایان به ایمان خالص و بصیرت عالی او شهادت داد و فرمود:

«اشهدو عنکا لم طاهن و لم تنکول و انک مدزیتا علی بصیره من امرک؛ گواهی می دهم که لحظه ای ضعف نکردی و برنگشتی، بلکه راه تو بر ایمان و بصیرت در دین بود.» (بحارالأنوار). ، ج ۹۸، ص ۲۱۷-۲۰۶؛ مصباح الزائر، ص ۲۱۴-۲۱۷)

مورخ معاصر سید عبدالرزاق مکرم شعری از علامه میرزا محمدعلی اردوبادی با این مضمون نقل می کند:

عباس (علیه السلام) که عالم قرآن و آگاه به هدایت و علم و دین و با خمسه طیبه (سلام الله علیها) است، من مقامش را بسیار بالاتر از این می دانم که تیراندازی کند. تیری که به هدف اصابت نکند، یا اگر عملی از او غافل شد و به گناه آلوده شد، عصمت را در او شرط نمی‌دانیم، مانند فرزند رسول خدا (ص). اما اینطور نیست که بگوییم او گناه کرده است.» (العباس (ع) ص ۱۳۲)

ادب و تواضع

یکی از ارزش های والای اسلامی و انسانی؛ رعایت ادب و تواضع در برابر صاحبان برتری.

امیرالمومنین (علیه السلام) با سفارش به این ارزش بزرگ فرمودند: «لا ورثه الادب؛ هیچ میراثی گرانبهاتر از ادب نیست.» (نهج البلاغه، حکمت ۵۱).

آن بزرگوار همواره پاسداری از این میراث گرانبها و گرانبها را به فرزندان خود وصیت می کرد: «فرزندم! هیچ کس را در معاملاتت تحقیر مکن؛ زیرا او یا بزرگتر از توست که جای پدرت می شود یا همان است. چنانکه تو که جای برادرت باشد یا او کوچکتر از تو باشد که جای پسرت باشد. )

حضرت عباس (ع) در چنین مکتبی پرورش یافت و دستورات پدر را به بهترین نحو انجام داد. هرگز بدون اجازه در محضر امام حسین علیه السلام نمی نشست و پس از اذن، بسیار متواضعانه – دو زانو – گوشه ای می نشست. (معالی الساباتین ج ۱ ص ۴۴۳ )

آن بزرگوار در زمان حیات خود هیچ گاه برادران خود را به نام یا با نشانی «برادر من» صدا نکرد. فریاد نمی زد، بلکه با عبارات مؤدبانه ای مثل «پسر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم»! “، ” خدای من! “و” سرور من! « مقام والای آنان را محترم می شمرد و مانند سایر عاشقان بدون در نظر گرفتن برادری خطاب به آنان می کرد.

زمان شهادت حضرت ابوالفضل (ع)

حضرت عباس در روز دهم محرم (عاشورا) در واقعه کربلا هنگام برداشتن آب از رود فرات برای رفع تشنگی اهل بیت که در محاصره نیروهای عمر بن سعد بودند به شهادت رسید. قبر عباس بن علی در کربلا در جاده غزیریه در محل میدان جنگ واقعه کربلاست. مراسم بزرگداشت وفات آن حضرت در روز نهم محرم (تاسوعا) بر اساس رسم قدیمی رایج در میان مداحان و مداحان برگزار می شود.

کنیه های درخشان حضرت ابوالفضل العباس (ع)

قمر بنی هاشم، بهره بزرگ عباس از جمال و جلال، چهره سفید و زیبا و سیرت سبز و نورانی، اساس این لقب است.

باب الحوائج، فردی سخاوتمند از خاندان سخاوتمندان که با مراجعه نیازمندان به خواسته های خود می پردازد.

هواپیما بیانگر مقام و عظمت حضرت عباس (علیه السلام) در فضای عالم قدس و بهشت ​​جاویدان است.

الشهید، شهادت که نشانه ابوالفضل (ع) است و در زندگی او درخشش زیادی دارد، اساس این کنیه است.

سقا، دلاوری عباس در صحنه های حیرت انگیز آب رسانی به تشنگان، این لقب را به او داد.

عبدالصالح، عنوانی که حضرت صادق علیه السلام در زیارت عموی گرامی خود بدان اشاره می کند: السلام علیک یا عبدالصالح. درود بر تو ای بنده صالح خدا.

سپه سالار، صاحب لوا یا سپه سالار لقب بزرگترین شخصیت نظامی است و عباس این لقب را در روز عاشورا به خود اختصاص داده است.

پرچمدار و پرچمدار یادآور دفاع و دفاع ارتش در برابر دشمن است. علمداری عباس (علیه السلام) این لقب را برای او آورده است.

ابوقربه (صاحب مشک)، عمید (یار دین خدا)، سفیر (نماینده حجت خدا)، صابر (صبر)، محتسب (سعی به حساب خدا)، مواسی (جانباز و مدافع حق)، مستجل (مستجل) کوشش خیر برای برآوردن حاجات) دیگران) و… از دیگر کنیه های ابوالفضل است