بیماری آلزایمر: آیا اضافه وزن اهمیت دارد؟


شواهد رو به رشدی وجود دارد که نشان می دهد باید به عملکرد شناختی به عنوان یک عامل خطر در بیماران مبتلا به چاقی توجه شود.

وقتی به بیماران مبتلا به چاقی فکر می کنیم، در درجه اول به این فکر می کنیم که وزن چگونه بر سیستم های قلبی عروقی، غدد درون ریز، گوارشی یا اسکلتی تاثیر می گذارد. با این حال، شواهد رو به رشدی وجود دارد که نشان می دهد باید به عملکرد شناختی به عنوان یک عامل خطر در بیماران مبتلا به چاقی، به ویژه در زمینه بیماری آلزایمر نیز توجه شود. شواهد تجربی قابل توجهی در مورد رابطه بین چاقی و مواد عروقی و متابولیک مانند مقاومت به انسولین، هیپرگلیسمی و دیابت نوع ۲ وجود دارد.۱

ارتباط بین آلزایمر و چاقی

در طول عمر فرد، BMI بالاتر با کاهش عملکرد شناختی، زوال شناختی، کاهش ماده سفید و کاهش یکپارچگی در سد خونی مغزی مرتبط است.۱ یک رابطه مشخص بین چاقی در میانسالی و شروع بیماری آلزایمر در اواخر عمر وجود دارد. برای بیماران مبتلا به چاقی در میانسالی (میانگین سنی ۵۰ سال)۲، ۴۰ درصد افزایش خطر زوال عقل وجود دارد. علاوه بر چاقی در میانسالی، کلسترول بالا و فشار خون سیستولیک بالا بخشی از اثر افزایشی عوامل خطر آلزایمر است.۱ با این حال، رابطه بین BMI و بیماری آلزایمر در زندگی بعدی پیچیده تر است.

مقاومت به انسولین و بیماری آلزایمر

وضعیت مقاومت به انسولین در مغز با بیماری آلزایمر مرتبط است و مقاومت به انسولین نشانگر اولیه آلزایمر است.۱ مقاومت به انسولین در میانسالی می‌تواند خطر ابتلا به بیماری آلزایمر را افزایش دهد، احتمالاً از طریق کاهش متابولیسم گلوکز مغز و سیگنال‌دهی ناکارآمد انسولین مغز. این منجر به افزایش رسوب آمیلوئید و کاهش حجم مغز می شود.۱

هایپرگلیسمی، دیابت نوع ۲ و بیماری آلزایمر

شواهد محکمی وجود دارد که نشان می دهد دیابت نوع ۲ خطر ابتلا به بیماری آلزایمر را در بیماران چاق افزایش می دهد. تحقیقات نشان می دهد که این خطر ممکن است با درجه هیپرگلیسمی افزایش یابد. برای مثال، در بیماران مسن‌تر با سطح HbA1c ≥ ۶.۵ درصد، خطر ابتلا به بیماری آلزایمر در آنها ۲.۸ برابر افزایش می‌یابد. در بیماران با سطح HbA1c ≥ ۷ درصد، خطر ۴.۷ برابر افزایش یافت.۱

تشویق و حمایت از کاهش وزن سالم در بیماران

در حالی که هنوز چیزهای بیشتری برای یادگیری وجود دارد و در حال حاضر هیچ درمان موثر یا روش موثر شناخته شده ای برای پیشگیری از بیماری آلزایمر وجود ندارد، پزشکان باید به تشویق و حمایت از کاهش وزن سالم در میان بیماران مبتلا به چاقی ادامه دهند. جالب توجه است که جراحی چاقی برای بهبود حافظه و عملکردهای اجرایی، فرآیندهای شناختی که در بیماران آلزایمر به خطر افتاده است، یافت شده است.۳ با این حال، در بیماران با سابقه خانوادگی بیماری آلزایمر، بهبودی مشاهده نشد. مداخلات غذایی همچنین منجر به بهبود شناختی شده است.

اصلاحات متابولیک بدنبال کاهش وزن، اگرچه به طور علّی با پیشگیری از بیماری آلزایمر مرتبط نیست، اما نشان دهنده یک رویکرد بالقوه بارور برای جلوگیری از بیماری آلزایمر است. کاهش وزن عمدی در بیماران مبتلا به چاقی باعث بهبود عملکردهای شناختی، به ویژه بهبود در توجه، عملکرد اجرایی و حافظه شده است.۲ نشان داده شده است که برنامه های مدیریت وزن تحت نظارت پزشکی، مانند رژیم های بسیار کم کالری یا رژیم های کم کالری، اصلاحات متابولیک مثبتی را به همراه دارند. در حالی که رابطه بین آلزایمر و وزن نامشخص است، واضح است که حفظ وزن سالم مزایایی را در عملکرد شناختی به همراه دارد.

منابع:

  1. چاقی به عنوان یک عامل خطر برای بیماری آلزایمر: سنجش شواهد
  2. کاهش وزن با بهبود عملکرد شناختی در افراد دارای اضافه وزن و چاق همراه است: یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز
  3. رابطه چاقی با سلامت و زوال شناختی