به نظر من هنرمند باید نبض مردمش باشد


به گزارش صدای ایران، علی حسین زاده، خواننده، آهنگساز، تنظیم کننده، ترانه سرا، صدابردار و نوازنده به گفتگوی اختصاصی با صدای ایران پرداخت.

او موسیقی خود را زیر نظر اساتیدی چون امیرتیمور پورتراب، تقی ضرابی و … ادامه داد و از سال ۱۳۸۲ وارد مسیر حرفه ای موسیقی شد و تجربه آهنگسازی، تنظیم و تهیه آواز بسیاری از خوانندگان خوب کشورمان مانند مرحوم مرتضی را دارد. پاشایی، حمید عسکری، رضا صادقی، خشایار اعتمادی، گروه آرین، سهراب پاکزاد، سعید عرب و … است.

وی در سال ششم کاندیدای خانه تئاتر کودک و نوجوان برای نمایش «عمو پومبل» نامزد و برگزیده آهنگسازی شد و در حال حاضر در کنار تمرکز بر آهنگسازی و خوانندگی، در این عرصه نیز فعالیت دارد.

همکاری او با نوازندگان بین المللی در چندین آلبوم سبک تلفیقی از مواردی است که او را در مسیر خود بیشتر شناخته و مصمم کرد. در نهایت تا به امروز ۲۰۰ قطعه موسیقی از این هنرمند تولید و منتشر شده است.

گفتگوی کامل صدای ایران با علی حسین زاده در ادامه می آید:

– در حال حاضر علاوه بر آهنگسازی و تنظیم، روی خوانندگی هم تمرکز دارید. آیا دلیل خاصی برای این موضوع وجود دارد؟

همانطور که گفتم هنر و موسیقی از کودکی و از طریق خانواده در زندگی من جریان داشته و با توجه به علاقه فراوانی که به این رشته داشتم از همان ابتدای نواختن ساز به تمرین آواز همراه با فراگیری تئوری موسیقی پرداختم و به صورت تخصصی سازها دیده ام. اما پس از ورود به بازار موسیقی، بنا به شرایط و میل شخصی ام، آهنگسازی و تنظیم را در اولویت قرار دادم و اکنون پس از حدود ۲۰ سال سابقه کاری، بیشتر روی خوانندگی و انتشار آهنگ با صدای خودم تمرکز کرده ام.

– به نظر شما منشأ فاصله بین هنرمند و مخاطب که امروز می بینیم چیست؟

به نظر من هنرمند باید نبض مردمش باشد. وجود و خاصیت هنر بیان عواطف و احساسات درونی انسان است و وقتی به رویدادها و احساسات و شرایط جمعی توجه نمی کنیم در واقع اثری ارزشمند و به اصطلاح هنری ارائه نکرده ایم و فقط تمرکز بر بازار و شرایط خاص خودمان است.

یکی از اتفاقاتی که در حال حاضر در هنر شاهد آن هستیم این است که هنرمندان و مردم به هم نزدیک نیستند، آیا غیر از این است که هنرمند هم جزئی از این مردم عادی است؟ پس چرا دیوار بلندی بین سلبریتی ها و غیر سلبریتی ها در ذهن مردم وجود دارد که گویی هیچ کدام درد مردم را درک نمی کنند و صدای احساسات و عواطف مخاطبان و مردم خود نیستند.

تا زمانی که بین هنرمند و مخاطب همدلی و همدلی وجود نداشته باشد، چه در موسیقی، چه در سینما، چه در تئاتر و چه در سایر شاخه های هنری، شاهد عرضه آثاری سطح پایین، بی محتوا و پوچ خواهیم بود که در درازمدت تنها خواهد بود. دوری مردم از هنر واقعی می شود.

– این روزها شاهد اجرای بسیاری از افراد در فضای مجازی هستیم، به نظر شما این فضا برای موسیقی مناسب است یا خیر؟
هم بله و هم نه. فضای مجازی امروزه مانند بستری است که همه می توانند از آن استفاده کنند و خود و آثارشان را ارائه کنند. قطعا این فضا در کنار مزایای فراوانی که دارد معایبی نیز دارد چرا که در عرصه هنر و موسیقی شاهد ظهور افرادی هستیم که دانش و آگاهی کمی در این زمینه دارند و حتی سابقه نوازندگی یا نوازندگی ندارند. در این زمینه فعالیت می کنند، اما با اجراهای Playback و استفاده از سازهای صوتی دیگر هنرمندان گاهی ویدئوهایی با میلیون ها بازدید در صفحات خود دارند.

این حادثه معضلی اساسی است که امروز موسیقی و موسیقی ایرانی را به خطر می اندازد، زیرا شنوندگان را از هنر و آگاهی واقعی محروم می کند و با ورود ابتذال به مرور زمان، موسیقی ایرانی، کلاسیک، پاپ و سایر سبک ها شاخه های موسیقی را تهدید می کند. .
بسیاری از آموزشگاه های موسیقی در طول دو سال کرونا نتوانستند به فعالیت خود ادامه دهند و زمانی که راه برای کلاس های آنلاین باز شد، چنین افرادی با دانش اندک و حتی مهارت های نوازندگی سطح پایین توانستند هنرجویان زیادی را جذب کنند و درآمد خوبی از این طریق کسب کنند. فضا. مجازی بودن و ناآگاهی مردم و در مقابل افراد توانمند زیادی در عرصه موسیقی داریم که گاه فارغ التحصیل این رشته هستند و چندین سال نوازندگی حرفه ای دارند اما هنرجویان اندک و محدودی دارند و حتی در مدارس در آنجا حضور دارند. جایی برای آنها نیست ندارد

– آیا در موسیقی پاپ مافیا وجود دارد یا خیر؟
اگر منظورتان از مافیا این است که امروزه مردم فقط به خاطر پول و تبلیغات زیاد و هزینه های هنگفت می توانند معروف شوند، بله باید بگویم که در موسیقی پاپ مافیا وجود دارد.

متأسفانه در حال حاضر فضای موسیقی پاپ در کشور ما به گونه ای شده است که ممکن است استعداد، توانایی و دانش زیادی داشته باشید، اما اگر از نظر اقتصادی در شرایط خوبی نباشید و از عهده هزینه های تولید، تبلیغات و کار با یک گروهی از افراد خاص، شما نمی توانید خود، هنر و توانایی خود را معرفی کنید.

افراد توانمند و بااستعدادی هستند که می توانستند ستاره شوند، اما به دلیل فضای موسیقی، خانه نشین شدند و از عشق خود دست کشیدند.

– وضعیت موسیقی ایران را در سال های آینده چگونه پیش بینی می کنید؟
در پایان باید بگویم شاید در حال حاضر شرایط موسیقی چندان مناسب نباشد، اما باید راهمان را ادامه دهیم، سعی کنیم آهنگ های خوب را معرفی کنیم و به مردم عرضه کنیم، گوش مردم را با موسیقی واقعی و واقعی آشنا کنیم. تا حد امکان ابتذال را از این ناحیه حذف کرده و شرایط را بهبود بخشد.

در حال حاضر شاهد اتحاد کوچکی بین نوازندگانی هستیم که از این وضعیت به تنگ آمده اند، اما از تلاش برای نجات موسیقی در ایران دست بر نمی دارند، قطعا اگر این اتحاد بین خانواده بزرگ موسیقی بیشتر و بهتر شود، می توانیم دست به دست هم دهیم. ، رویدادهای بزرگ و بیایید تغییرات شگرفی ایجاد کنیم و در سالهای آینده شاهد اجرای استعدادها و آگاهی بالاتر شنوندگان نسبت به موسیقی باشیم.

– از کارهای جدیدتان بگویید، چه آثاری در دست تولید است؟
علاوه بر قطعات موسیقی با کلام آماده انتشار و قطعاتی که در حال ساخت هستیم، در حال حاضر مشغول ایده پردازی، آهنگسازی و ضبط چندین آلبوم بی کلام با ساز هستیم که از جمله آنها می توان به آلبوم «دریایی در صحرا» اشاره کرد. آلبومی با محوریت صدای گوش نواز تار نواخته شده توسط خانم صبا فرامریزی فرد. این آلبوم شامل ۱۰ آهنگ و از ترکیب ملودی های شرقی و غربی ساخته شده است.

همچنین در حال حاضر در حال آماده سازی آلبومی با صدای مجتبی نوروزی که یکی از خوانندگان جوان و آینده دار کشورمان است، در حال تهیه آلبومی برای کودکان نیز هستیم. چندین سال است که همیشه این سوال مطرح بوده که چرا ما موسیقی ارزشمندی تولید نمی کنیم تا فرزندانمان مجبور به شنیدن و حفظ آثار بی ارزشی که گاهی مناسب سن آنها نیست، نشوند، به همین دلیل آلبومی در دست تهیه داریم که در آن همه آهنگ ها درباره شاد بودن و درست زندگی کردن هستند. شامل ارزش های اخلاقی، تربیتی و یادآوری فرهنگ ایرانی است و خواننده این آلبوم رسول قنبری از هنرمندان خوب کشورمان است که سال هاست در عرصه نمایش و تئاتر برای کودکان فعالیت می کند.

در این بین روی کار خودم هم کار کرده ام و چند قطعه با صدا، ترانه سرایی، آهنگسازی و تنظیم آماده انتشار است.