انگ اجتماعی چاقی – چگونه در یک محیط بالینی مدیریت کنیم


تعصب، انگ، و تبعیض آشکار علیه افراد مبتلا به چاقی در جامعه ما گسترده است. ما با پیام‌های مستقیم و غیرمستقیم فزاینده‌ای در تمجید از ارزش‌های لاغری، زیبایی و ورزش در رسانه‌های اجتماعی، مد، تلویزیون، فیلم‌ها، ورزش و غیره بمباران می‌شویم. این به دلیل درک نادرست از علت اصلی چاقی است. تنبلی و پرخوری به عنوان نقص شخصیت مورد سرزنش قرار می گیرند، و افرادی که با چاقی زندگی می کنند به اشتباه تصور می شود که به سادگی عدم اراده لازم برای کاهش وزن (۱). با این حال، چاقی در حال حاضر قویاً به عنوان یک بیماری مزمن عودکننده پیچیده مرتبط با تقریباً ۲۳۷ عارضه پزشکی (از جمله بیماری قلبی عروقی، دیابت نوع ۲، بسیاری از انواع سرطان و غیره) شناخته شده است که نیاز به درمان مادام العمر دارد (۲).

متأسفانه، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی اغلب هستند خودشان منبع تعصب شصت و نه درصد از زنان گزارش کردند که پزشکان منبع سوگیری وزنی هستند و ۵۲ درصد گزارش کردند که در یک مطالعه که روی ۲۴۰۰ زن انجام شد، در موارد متعدد توسط پزشک مورد انگ قرار گرفته اند (۳). نظرسنجی دیگری از نگرش های خود گزارش شده پرستاران نشان داد که به ترتیب ۳۱٪، ۲۴٪ و ۱۲٪ ترجیح می دهند از آنها مراقبت نکنند، از آنها پس زده شده اند و ترجیح می دهند به بیماران مبتلا به چاقی دست نزنند. ) (۳). نتایج این واقعا ناامید کننده است. در مطالعه ACTION، تنها به ۵۵ درصد از بیماران تشخیص چاقی داده شد و تنها ۲۴ درصد از ۳۰۰۸ بیمار مبتلا به چاقی، قرار ملاقات پیگیری داشتند (۴). عواقب آن به سختی خوش خیم است. بیماران ممکن است قرار ملاقات را به تاخیر بیاندازند یا لغو کنند. آنها هیچ تشخیصی دریافت نخواهند کرد و بنابراین هیچ درمانی برای چاقی دریافت نخواهند کرد (علیرغم وجود درمان های ایمن و موثر) که منجر به اثرات منفی بر سلامت و افزایش خطر مرگ زودرس می شود (۵). علاوه بر این، این برخوردهای بالینی منفی ممکن است باعث شود بیماران احساس شرم کنند و خود را به خاطر وزنشان سرزنش کنند، یعنی انگ خود را که ممکن است بیشتر به سلامت قلبی عروقی فرد آسیب برساند (۶).

اولین قدم در مدیریت انگ اجتماعی چاقی در یک محیط بالینی است تشخیص دادن که سوگیری در برابر چاقی بسیار واقعی است، و ممکن است مستقیم باشد، اما ممکن است نیز باشد غیر عمد و ضمنی ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی باید احتمال سوگیری های پنهان خود را در برابر بیماران مبتلا به چاقی بررسی کنند. آیا فکر می کنیم بیمارانمان تنبل هستند، زیاد غذا می خورند و خود انضباطی ندارند؟ آیا این تعصبات پنهان منجر به انگ زدن، بیان شرمندگی بیماران مبتلا به چاقی شده و باعث شده آنها احساس کنند که ارزش اجتماعی پایین تری دارند؟ آیا نظرات واقعاً آزاردهنده «ضد چاقی»، چه آشکارا یا به صورت کامنت های حیله گرانه، به صورت شفاهی یا متنی در بستری بیمار ارائه شده است؟ آیا در جایی که از درمان یا معاینه بیماران مبتلا به چاقی امتناع می کنیم، یا با شفقت، کرامت و شایستگی انسانی مورد انتظار همه ارائه دهندگان خدمات بهداشتی درمان نمی شوند، تبعیض آشکار رخ می دهد (۷، ۸)؟

گام بعدی جایگزینی آن سوگیری ها با علم پزشکی عینی شناخته شده در مورد چاقی است. هورمون های قدرتمند انسانی انسولین، لپتین، GLP-1، CCK و غیره را به خاطر بسپارید. مسیرهای POMC/CART و NPY/AgRP هیپوتالاموس. سلول چربی به عنوان یک کارخانه غدد درون ریز. ارتباط مغز و روده؛ و متوجه شوید که اکثریت بیماری چاقی است تحت کنترل داوطلبانه نیست (۹). این دقیقاً مانند “نوک کوه یخ” است که تایتانیک را غرق کرد و چیزهای بیشتری را باید کشف کرد.

ما باید تشخیص دادن بیمار را در درجه اول به عنوان یک بیمار تمرین کنیم انسان، نه به عنوان یک مرض با استفاده از “زبان اول مردم”، به عنوان مثال آقای ایکس که با چاقی زندگی می کند، نه آقای ایکس چاق (۱۰). سپس ویژگی هایی را که در وهله اول شما را وارد مراقبت های بهداشتی کرده است، در طول تعامل با بیمار به یاد بیاورید و آنها را نشان دهید. در حین برقراری تماس چشمی مناسب، از نگرش همدلانه بدون قضاوت استفاده کنید. با انجام هر کاری که می توانید برای ایجاد احساس راحتی در بیمار از هر موقعیتی که ممکن است باعث خجالت یا شرم بیمار شود اجتناب کنید. از اصطلاحاتی مانند «BMI» و «وزن اضافی» به جای «سنگین» یا «بزرگ» استفاده کنید.

کارکنان کلینیک همچنین به آموزش در مورد استفاده از “زبان اول مردم”، در مورد بیماری چاقی، و تجربه بیماران مبتلا به چاقی نیاز دارند. بیماران باید وزن شوند و دور شکم با a اندازه گیری شود خصوصی منطقه فقط در صورت موافقت بیمار، و باید از اظهار نظر در مورد آن اقدامات اجتناب شود. آ بدون قضاوت محیط باید روش کار کلینیک باشد (۱۱).

محیط فیزیکی کلینیک نیز باید قبل از ورود بیمار به کلینیک بهینه شود. این ممکن است شامل دسترسی معلولان به کلینیک، به حداقل رساندن دسترسی از پله ها، و آسانسورهای جادار در دسترس باشد. ورودی کلینیک نیز باید گسترده باشد. دمای کلینیک نیز باید بهینه شود، زیرا برخی از بیماران مبتلا به چاقی به پتوهای سرد بسیار حساس هستند و گاهی اوقات ممکن است بسیار ارزشمند باشد (۹).

اتاق انتظار باید دارای صندلی های چاقی باشد. چند بار بیماران مبتلا به چاقی نتوانسته اند روی یک صندلی کوچک جا شوند؟ اگر صندلی در اتاقی پر از بیمار فرو بریزد یا بشکند، بدتر خواهد بود. اگر چنین تجربه منفی اتفاق بیفتد، آیا یک بیمار هرگز برمی گردد؟ همه مطالب خواندنی که لاغری، زیبایی و ورزش را تجلیل می کنند (یعنی دلالت بر عدم احترام به بیماران چاق) باید حذف شده و با اقلام خواندنی زندگی سالم جایگزین شوند.

حمام‌ها باید به جای صندلی‌های O شکل، به صندلی‌های توالت روباز جلوی U شکل مجهز شوند و توالت‌ها باید روی زمین نصب شوند. فنجان های نمونه با دسته نیز ایده آل هستند (۲).

اتاق معاینه همچنین باید برای بیماران مبتلا به چاقی بهینه شود تا شامل کاف‌های بزرگ فشار خون بزرگسالان و ران باشد. صندلی های چاقی پهن (با یا بدون بازو)، قادر به تحمل وزن بیش از ۶۰۰ پوند؛ یک میز معاینه گسترده (که ممکن است نیاز به سفارشی سازی داشته باشد) که به اندازه کافی محکم باشد و بتواند از بیماران مبتلا به چاقی شدید حمایت کند. اگر میز قابل تنظیم نیست، یک چهارپایه دسته دار توصیه می شود (۲).

ناکافی ترین تجهیزات پزشکی که در بسیاری از مراکز بهداشتی و درمانی یافت می شود، ترازوهایی هستند که به درستی کالیبره نشده اند و تنها می توانند تا ۳۰۰ پوند را اندازه گیری کنند. آ مقیاس با ظرفیت بالا، دقیق، توانایی وزن بیش از ۷۰۰ پوند در این روزگار ضروری است.

پریموم غیر نوسر- “اول، آسیب نرسانید” باید در خط مقدم کارکنان مراقبت های بهداشتی باشد که بیماران مبتلا به چاقی را درمان می کنند، نه با هدف بهبود کیفیت زندگی آنها. بدتر شدن آی تی.